Storythai

Chapter 2


จินสะดุ้งเมื่อเขาเห็นเจ้าของห้อง ร่างขาวโพลนในชุดนอนสีเดียวกับผิว นั่งอยู่กับพื้นพรมที่มุมห้อง
เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าเอนหัวอิงพนัง นัยน์ตาเลื่อนลอยมองในอากาศที่ไร้ตัวตน

ดวงตาเรียวหวาน เปี่ยมเสน่ห์...ร่างกายผอมบางและริมฝีปากสีอ่อน

ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

ใบหน้าที่อิงแนบพนังห้องสีขาว กลับขาวโพลนยิ่งกว่า จริงๆแล้วต้องเรียกว่าซีดเซียวเสียมากกว่า
ดวงตาสีชาเลื่อนลอยราวกำลังฝัน อีกทั้งยังแฝงไว้ด้วยความว่างเปล่าที่มีมากมายมหาศาล

มีเพียงลมหายใจจากปลายจมูกมนเท่านั้นที่บ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่ของเด็กหนุ่ม

สิ่งแรกที่ผุดในสมองจิตแพทย์หนุ่มวัยยี่สิบแปดคือความว่างเปล่า
ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จินรู้สึกโหวงเหวงเช่นนี้

บรรยากาศในห้องสีขาวสะอาดสะอ้านมันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

เด็กคนนี้คือ คาเมนาชิ คาซึยะ...

กว่าจะตั้งสติได้ ก็ต้องใช้เวลาหลายนาที
น่าแปลก ที่คาซึยะไม่มีท่าทีสนใจจินเลยแม้แต่น้อย
ราวกับไม่รับรู้ว่ามีใครอีกคนอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมนี้ร่วมกับเขา

"สวัสดี..."

ร่างสูงปรับท่ายืนให้มั่นคงขึ้น ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มอย่างอ่อนโยน
หากแต่อีกฝ่ายไม่สนใจมัน ไม่แม้แต่จะรับรู้ว่าเสียงของจินกำลังทักทายเขาอย่างนุ่มนวล

จินไม่นึกแปลกใจเท่าไหร่ เขาพอรู้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้
หลายครั้งที่เจอกับคนไข้ที่มีอาการแบบเดียวกันกับคาซึยะ
และจินก็สามารถรักษาได้ทุกคนเช่นกัน

"ฉันชื่อ อาคานิชิ จิน...เรียกพี่จินก็ได้ ต่อจากนี้ไปฉันจะมาดูแลเธอนะ...คาซึยะ"

จินเอ่ยเสียงนุ่ม ทั้งๆที่รู้ว่าคนไข้โรคซึมเศร้า จะไม่มีวันสนใจในทุกสิ่ง และไม่มีทางจะยุ่งกับใครทั้งนั้น

"พ่อเธอบอกว่า เคยมีหมอมาดูแลเธออย่างฉันหลายคนแล้ว
แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับการรักษา...แถมยังทำร้ายตัวเองเสียอีก..."

จินมองใบหน้าขาวซีดที่ยังคงมีเพียงสีหน้าไร้ความรู้สึกประดับอยู่
คำพูดที่ฟังดูน่าจะมีผลกับจิตใจของคาซึยะ

"แต่ฉันจะทำให้คาซึยะยิ้มให้ได้เลย คอยดูสิ..."

จินยิ้มกว้าง อ่อนโยนกับเด็กหนุ่มคนนี้ และหวังว่าสักวันคาซึยะจะยอมรับรู้มัน

เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากพื้นพรม ทำให้จินหัวใจกระตุบวูบ
แต่คาซึยะกลับทำให้จินผิดหวัง ร่างขาวโพลนเดินไปยังเตียงที่ปูเสียเรียบตึง
และทิ้งตัวลงนอน ซุกกายเข้าในผ้านวม เด็กหนุ่มหลับตาลง

จินทำได้เพียงถอนหายใจ
สิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุดในวันนี้ก็เพียงแค่แนะนำตัวเองให้คาซึยะรู้จัก...ก็หวังว่าคาซึยะ จะยอมรู้จักเขา

"สงสัยว่า...เป้าหมายแรกของฉัน คือการทำให้เธอยอมพูดกับฉันสักคำสินะ..."

จินเอ่ยผ่านสายลม มองร่างบางที่หลับใหลบนเตียงด้วยหัวใจที่เหี่ยวแห้ง

มันก็ไม่ต่างจากตะโกนเสียงดังในหุบเขาทึบ
มันย่อมไม่มีวันได้เสียงสะท้อนกลับมา

จิตใจของเด็กหนุ่มมันคงหนาดุจหินผา
หินที่หลอมรวมจากความเศร้า...
หน้าผาสูงใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากความทุกข์ทรมาน

ใครกันนะ ช่างใจร้าย...

ปิดตายความรู้สึกของคาซึยะไว้ภายใต้สีหน้าเย็นชา

แต่แววตาช่างปวดร้าว


...........................................

.............................



สามเดือน...

ช่างเป็นเวลาที่ว่างเปล่าและเรื่อยเปื่อยเหลือเกินสำหรับจิน
ถึงแม้เขาจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดกับคาซึยะแล้วก็ตาม
แต่ผลที่ได้รับมาช่างน่าผิดหวัง
หูของจินไม่เคยได้ยินแม้แต่เสียงแผ่วจากริมฝีปากคาซึยะเลย

แต่ความพยายามของจินกลับมาขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งนานวันคาซึยะไร้อาการตอบสนอง จินยิ่งเป็นห่วง

ขณะที่เขาเดินออกจากห้องนั้นไป จิตแพทย์คนเก่งอดรู้สึกหนักใจไม่ได้
ครั้งแรกที่เขาพยายามเข้าใกล้คาซึยะ...มันก็ล้มไม่เป็นท่า
ครั้งที่สอง สาม และสี่ มันก็ไม่ต่างกัน...แม้กระทั้งตอนนี้ มันก็ไม่มีผลใดเลย

เด็กหนุ่มมีท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินเสียงที่เขาพูด
หนำซ้ำยังไล่เขาทางอ้อมด้วยการแสร้งนอนหลับ...
หรือไม่ก็นั่งเฉย มองฟ้ามองดิน...ซึมจนน่ากลัว

จินดูออก...คาซึยะรับรู้ทุกอย่าง!

เพียงแค่ไม่ยอมรับ ปิดกั้นไว้ด้วยใบหน้าเฉยชา และดวงตาเลื่อนลอย
อย่างน้อยคาซึยะก็ไม่ได้เป็นโรคทางจิต...

เพียงแค่พยายามทำเป็นไม่รับรู้เพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง
เหมือนคนที่ทำเป็นไม่สนใจอะไร นั้นเพียงแค่หลอกตัวเองว่า ไม่สนใจอะไร และกั้นตัวเองไว้
ไม่ให้มีความรู้สึก...

แต่ลืมไปรึเปล่าว่าการไร้ซึ่งความรู้สึก มันไม่ต่างอะไรกับการตาย...
หัวใจที่ตายด้าน...ไม่อาจรู้สึกอะไรได้อีก

............................................................................................................


วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่คุณหมอจะมาตรวจเยี่ยมคนไข้ที่ยังไม่อาจรักษาได้
ร่างสูงหยุดที่หน้าประตูห้องเดิม

"ขอบคุณครับ..."

จินกล่าวและยิ้มให้ชายร่างสูงในเสื้อผ้าสีเข้ม
ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของนักธุรกิจคนสำคัญ
แต่หน่วยรักษาความปลอดภัยในบ้านนี้มีมากจนน่ารำคาญเสียมากกว่า

เขาไม่ชอบเลยที่มีคนคอยตามติดตั้งแต่เดินเข้าบ้าน มาจนถึงห้องของคาซึยะ
ถึงแม้ว่ามันคือความหวังดีจากเจ้าของบ้าน แต่ก็สร้างความลำบากใจให้แขกไม่น้อยเลย

หากจะอ้างเหตุผลว่ากลัวหลงทางก็คงไม่ใช่ ตลอดเวลา3เดือน
จินคงไม่โง่พอที่จะเดินหลงทางที่เดินซ้ำๆทุกวันได้
หรือกลัวว่าจะขโมยของกันนะ...

ช่างมันเถอะ...

วันนี้ เขาจะเจอกับความเย็นชาของคาซึยะสักเท่าไหร่นะ?
ชายหนุ่มเข้ามาอยู่ในห้องสีขาวที่เงียบสนิท

ไม่ว่ายังไงบรรยากาศแสนอ้างว้างก็ไม่เคยจางหายไปจากที่นี้

หลังจากล๊อคประตูแล้ว เขาจึงหันกลับมาในห้องอีกครั้ง
นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้น ชั่ววินาทีนั้นหัวใจที่สงบนิ่งเต้นระส่ำ
ร่างบอบบางที่คุกเข่าบนพรมหน้าประตูระเบียงที่กระจกแตกเป็นเสี่ยงกระจัดกระจายบนพื้น


"คาซึยะ!!"


จินร้องออกมาด้วยความตกใจ หากแต่เพียงชั่ววินาทีเขาก็สามารถควบคุมสติไว้ได้
ร่างสูงตรงเข้าไปคว้าเศษกระจกอาบสีแดงชาดจากมือขาวซีดที่เปื้อนโลหิต
ร่างขาวโพลนย้อมด้วยสีแดงสด บาดแผลที่หลังมือยาวจนถึงศอกโชกชุ่มด้วยของเหลวข้น
หากแต่ใบหน้าขาวซีดยังไงเฉยเมย ไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ

จินค่อยๆโอบร่างเบาหวิวนั้นไปบนเตียง ดึงเศษแก้วออกจากอีกมือที่กำแน่น
เลือดที่ไหลชุ่มมากมายจนไม่น่าเชื่อว่ามันไหลเวียนอยู่ในร่างเล็กๆนี้
ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตนสวมใส่ออก และนำมันไปพันรอบแขนที่มีแผลกว้างนั้นไว้

จินมองใบหน้าละมุนที่นิ่งสงบ ดวงตาสีน้ำตาลที่เหม่อลอย
เขาอยากเหลือเกินที่จะตะโกน ต่อว่าคาซึยะ แต่มันก็คงจะไม่มีผลอะไร
เขาเลือกที่จะลุกขึ้น ทิ้งให้ร่างบางนั่งนิ่งบนเตียงในห้องเพียงลำพัง



........................

........................................

.....................................................


เพียงไม่กี่นาที จินกลับมาในห้องอีกครั้งพร้อมกล่องสีขาวในมือ
เขาคุกเข่าลงตรงหน้าคาซึยะ และเริ่มค้นหาของในกล่องออกมาทีละชิ้น

มือที่ใหญ่กว่ามากจับมือที่เปียกโลหิตไว้อย่างทะนุถนอม
จินดึงเสื้อที่พันห้ามเลือดไว้เมื่อครู่ออก
สำลีสีขาวถูกย้อมด้วยเลือด...ชิ้นแล้วชิ้นเล่า จนบาดแผลกว้างนั้นสะอาด

ตลอดเวลาที่จินปฐมพยาบาลให้คาซึยะ เด็กหนุ่มไม่มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
แม้แอลกอฮอล์เย็นๆจะถูกทาลงบนแผล มันคงจะเจ็บไม่น้อย แต่เจ้าตัวยังนิ่ง

เมื่อทำแผลเสร็จแล้ว จินประคองท่อนแขนที่พันผ้าสีขาววางบนตักคาซึยะ
และหันกลับไปเก็บของใส่กล่อง

"นอนพักเถอะ...เธอเสียเลือดไปมาก แต่ไม่อันตราย อาจจะเพลียๆไปบ้าง"

จินกล่าวราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่แปลกใจที่เห็นคาซึยะทำร้ายตัวเอง
คนที่เคยฆ่าตัวตาย ชนิดที่เรียกได้ว่าเชี่ยวชาญอย่างคาซึยะ
หากไม่ทำร้ายตัวเองอีก นั้นต่างหากเรื่องแปลก

ตลอดเวลาที่จินได้อยู่ตามลำพังกับคาซึยะในห้องนี้ มันคงไม่สามารถช่วยอะไรคาซึยะได้เลยจริงๆ
จินได้แต่นึกแค้นใจตัวเอง ขณะที่จัดการปิดกล่องยาลง

เขาเงยหน้ามองใบหน้าเด็กหนุ่มอีกครั้ง
น่าประหลาดที่ครั้งนี้แววตาของคาซึยะเปลี่ยนไป...

มันเศร้ากว่าทุกครั้ง...

จะบอกได้ว่า กำลังผิดหวังก็ไม่คงไม่ผิด...


"คาซึยะ...ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็จะทำให้เธอหายให้ได้...ฉันสัญญา"

เสียงทุ้มนุ่มนวลจากริมฝีปากสีแดงจัด ทำให้แววตาที่เคยว่างเปล่าสะท้อนเงาของจินได้อย่างชัดเจน
นี่เป็นครั้งแรกที่จินได้เห็นเงาตัวเองในดวงตาสีน้ำตาลนั้น

นั้นหมายถึง คาซึยะยอมมองหน้าเขาเป็นครั้งแรกแล้วสินะ

"ไม่ต้องกลัวนะ...เรื่องวันนี้ฉันจะไม่บอกใคร...
ไม่ต้องกลัวว่าพ่อเธอจะว่าเธอหรอก....เรื่องนี้จะเป็นความลับของเราสองคน ตกลงมั้ยนะ"

จินมองร่องรอยเขียวช้ำที่ปรากฏบนผิวขาวช่วงลำคอ และกระดูกไหปลาร้า
ร่องรอยที่จินคิดว่าน่าจะเกิดจากฝีมือของเจ้าตัว

"แต่อย่าทำร้ายตัวเองอีกนะ...ตกลงมั้ย"

นัยน์ตาสีชายังคงจ้องมองที่จิน นิ่งเย็น...
หัวใจของจินกำลังเบิกบาน และเต้นระส่ำ หากจินตาไม่ฝาด
เขากำลังเห็นริมฝีปากบางๆกำลังขยับเขยื้อน!


"สัญญาสิ..."


"อะไรนะ?"

เขาฟังไม่ผิดใช่มั้ย!...คาซึยะพูดว่าสัญญา
สัญญาว่าจะทำตามที่จินพูด....
เสียงแผ่วๆ ใสๆ นั้น ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดสำหรับจิน
จินมีสีหน้าดีอกดีใจเป็นที่สุด ในที่สุดความพยายามของเขาก็เป็นผลแล้ว!



"สัญญา...ถ้าหากผมจะตาย...ต้องปล่อยให้ผมไป"




หัวใจที่เต้นแรงกระตุกวูบ สีหน้ายินดีของจินเลือนหายไปในเสี้ยววินาที
และแทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมดังเช่นปกติทุกครั้ง


"คุณเคยบอกว่าจะทำทุกอย่างที่ทำให้ผมมีความสุข..."


"ถ้าผมจะตายอย่าช่วยผม....ให้ผมตายไป....นั้นแหละความสุขของผม...."


ประโยคยาวๆที่หลุดจากปากคาซึยะครั้งแรก ...

ทำไมหนอ...ช่างโหดร้าย....กรีดหัวใจคนฟังเช่นนี้...


นัยน์ตาคมสบดวงตาสีน้ำตาลอ่อน
สายลมอ่อนๆ โชยทั่ว พัดพาเอากลิ่นดอกไม้หอมละมุมเข้ามา

แววตาคมกล้าของคาซึยะ ทำให้จินรู้สึกถึงความทรมาน....
ชั่วครู่ที่จ้องลึกในลูกแก้วใสนั้น ราวกับบีบคั้นให้เขาพูดคำนี้ออกมา


"สัญญา..."


ริมฝีปากอ่อนบางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาที่เคยหงอยเศร้าเป็นประกายสดใส
รอยยิ้มที่งดงาม ทำให้จินแทบหยุดหายใจ

รอยยิ้มที่ประหารหัวใจจิน
ทั้งๆที่อยากเห็นคาซึยะยิ้มมานาน แต่จินไม่อยากจะเห็น...ในสถานการณ์เช่นนี้เลยสักนิด


"แล้วฉันจะทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไป..."

นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายคมกล้า ประกาศความตั้งใจให้คาซึยะได้ฟัง
เด็กหนุ่มปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มที่ได้เห็นเพียงไม่กี่วินาที แลกด้วยสัญญาที่แสนโหดร้าย
จากนี้ไปเขาจะทำเช่นไรดีหนอ...


หากคนนึงไม่ต้องการมีชีวิตอยู่...

เขาจะรั้งไว้ด้วยอะไร?

หัวใจที่พร้อมจะหยุดเต้นได้ทุกเมื่อ

จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง....

ได้ยังไงกัน?






To be continue