Storythai

Chapter 24
Endless love

ความทรงจำทั้งหลายในหัวของคาซึยะไหลผ่านเข้ามาในสมองของจิน ภาพเด็กหนุ่มเมื่อครั้งเป็นเด็กวิ่งเล่นในราชวัง ภาพคาซึยะที่ร้องไห้บนเตียงในวิหารใต้น้ำ ภาพคาซึยะเมื่อครั้งเป็นนางฟ้า ภาพตัวเขาเองกำลังเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ใบหน้าทาคุยะยามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาและสะกดจิตของคาซึยะไว้ หรือแม้กระทั่งภาพนางฟ้าปลิดชีพตนด้วยกริชเงิน

ความทรงจำของคาซึยะตลอดช่วงเวลานับร้อยปีถูกส่งผ่านให้จินได้อ่านราวกับตัวอักษรบนกระดาษ ภาพสุดท้ายที่จินได้เห็น คือ ใบหน้าทาคุยะที่ส่งรอยยิ้มน่ารังเกียจด้วยความพอใจ ก่อนคาซึยะจะหมดสติไป

ร่างสูงโอบรัดคาซึยะไว้แน่น แม้อากาศก็ไม่อาจรอดผ่านไปได้ เด็กหนุ่มหยุดดิ้นรนด้วยเพราะต้องมนต์ของอีกฝ่ายสะกดไว้ นัยน์ตาใสกระจ่างอาบด้วยน้ำตา มือน้อยสั่นระริกจิกเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น ความรู้สึกบางอย่างภายในกำลังทำให้คาซึยะสับสน

เสียงหนึ่งสั่งให้ไม่ต้องคิดอะไร...และลงมือสังหารคนตรงหน้าเสีย
แต่อีกเสียงซึ่งเป็นเสียงของเขาเองนั้นกลับร่ำร้องให้ต่อต้าน...

นัยน์ตาคบกริบกลับมาเป็นสีนิลอีกครั้ง เขากระพริบตา และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มหลุดออกจากความทรงจำของอีกฝ่าย ทันทีที่เขาถอยห่างออกมา ร่างเล็กก็ดิ้นรนอีกครั้ง ตอนนี้คาซึยะไม่ต่างจากตุ๊กตาไร้ซึ่งจิตใจ มีเพียงคำพูดของทาคุยะสั่งการร่างกายเท่านั้น

"คาซึยะ!..."

เสียงแหบห้าวร้องเรียก ขณะที่พยายามเขย่าร่างในอ้อมกอดให้รู้สึกตัว แต่อีกฝ่ายกลับกรีดร้องดิ้นรนด้วยความทรมาน

"คาซึยะ...มองตาข้า!"

จินขบกรามกดความรู้สึกเจ็บปวดให้ลึกสุด ยิ่งคาซึยะดิ้นรนมากเท่าไหร่ บาดแผลใหญ่ก็ปริดออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เลือดแดงสดไหลอาบซึมจากผ้าสีดำ เด็กหนุ่มทั้งดิ้นทั้งสะบัดจนเสื้อขาวของคาซึยะเปรอะด้วยสีแดงชาด แทบจะดูไม่ออกว่าบาดแผลอยู่บนร่างใคร

"อย่า...คาซึยะ!"

เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังเลื่อนมือมาบีบที่ช่วงคอของเขา ชายหนุ่มจึงต้องผละออก และยึดมือเล็กไว้ หากเป็นคาซึยะเมื่อครั้งมีสติคงจะไม่อาละวาดมากขนาดนี้ และหากจินไม่ได้บาดเจ็บเขาคงจะจัดการอะไรได้โดยง่าย

"คาซึยะ...ได้โปรดเถอะ มองตาข้า"

ในใจของจินตอนนี้ช่างเหนื่อยล้า นัยน์ตาใสกระจ่างไร้แวว มนต์สะกดของเทพสูงสุดมีฤทธิ์มากก็จริง แต่เขาเองก็เป็นเทพตนหนึ่ง ซาตานตนนี้สามารถถอดถอนความมืดที่ปิดบังดวงตาของคาซึยะได้ ขอเพียงแค่เจ้าชายน้อยหยุดนิ่งและยอมสบตาเขาเท่านั้น

เด็กหนุ่มส่ายหน้า แม้ตอนนี้จะไร้สติ แต่ก็สามารถรับรู้คำพูดของอีกฝ่ายได้ จินรู้ดี ว่าตอนที่เขามองลงไปในความทรงจำของคาซึยะ เด็กหนุ่มเริ่มจะมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว หากเขาสามารถเข้าไปในใจของคาซึยะได้อีกครั้ง ก็จะสามารถล้างมนต์ของทาคุยะได้

ไม่ว่าจะทำเช่นไร คาซึยะก็ยังดิ้นพล่าน ไม่ยอมหยุดยิ่ง เสียงครางจากริมฝีปากบางคล้ายเจ็บปวด ทำเอาหัวใจของจินเจ็บแปลบไปด้วย

ในความทรงจำของคาซึยะ...ความจริงทั้งหลายได้ปรากฏตรงหน้าเขาเรียบร้อย ไม่ต้องใช้คำพูดใดอธิบายอีก

ความแค้นเคืองของเขาหมดดับลงในวินาทีนั้น ความรักมากมายมหาศาลที่พยายามเก็บซ่อนในใจมันเอ่อล้นออกมาจากที่คุมขัง พันธนาการที่เขาสร้างเก็บกักความรู้สึกได้ถูกปลอดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองของคาซึยะไพล่หลังไว้ เขาก้าวชิดร่างเล็ก อีกมือจับใบหน้าหวานไว่มั่น บีบบังคับให้เรียวหน้ามนเงยขึ้นมาหา ทุกการกระทำแม้ใช้ความรุนแรง แต่จินก็ระวังไม่ให้อีกฝ่ายเจ็บมาก คาซึยะไม่อาจดิ้นรนได้อีกต่อไป ร่างไร้สติครองกายนิ่งและเลือกที่จะหลับตาแน่น เลือกหนทางสุดท้ายที่เจ้าชายน้อยจะสามารถต่อต้านได้

'อย่าให้เขามองตาเจ้า...คาซึยะ'

เสียงหนึ่งดังมาจากที่ไหนไกลแสนไกล...
คาซึยะรีบหลับตาแน่นลงไปอีก ไม่มีการขัดขืน หากแต่เกร็งจนสั่น

'นั้นแหละ...ปิดตาเจ้า ปิดใจ ไม่ต้องฟังคำพูดของมัน!'

เสียงร้องสั่งเสียงดัง คาซึยะทำตามโดยง่าย คำพูดของอีกฝ่าย แม้จะใกล้เพียงไรก็จะไม่ได้ยินมัน

'หากมีโอกาสเมื่อไหร่ เจ้าต้องฆ่ามันให้ได้'

คำสั่งทั้งสามนี้ดังก้องภายในตลอดเวลา ไม่อาจต่อต้านได้เลย ราวกับยืนอยู่ในความเคว้งคว้าง มองเข้าไปในความโดดเดี่ยว มีเพียงเสียงนั้นที่ดังก้องสั่งการให้เขาทำโน้นนี้เป็นเพื่อนเท่านั้น

เด็กหนุ่มลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่า ยามหลับตาทุกสิ่งมืดมิด น่ากลัวเหลือเกิน...เขาไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย ทั้งอึดอัด มืดมิด ไม่ว่าจะหันไปทางไหนเปลือกตามันก็ปิดบังแสงสว่างไปเสียหมด ไม่อาจรับรู้อะไรได้เลย เสียงที่พยายามจะพูดกับเขา ก็ไม่สามารถรับฟังมันได้ ทั้งๆที่มันใกล้เพียงแค่นี้ ราวกับมีกำแพงกั้นไว้หมด

"ได้โปรดเถอะ...นางฟ้าของข้า"

เสียงที่ได้ยินแว่วผ่านเข้ามา ราวกับเป็นกุญแจไขประตูบานแรกที่อยู่ตรงกำแพงนั้น และเปิดมันออกมา ไม่รู้ว่าเพระาอะไร เสียงที่ได้ยินแผ่วนั้นทำให้หัวเใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ เสียงนุ่มละมุนแทรกซึ่มผ่านเข้ามาในห้วงความคิดที่ว่างเปล่า

'อย่าฟังคำพูดของมัน...'

เสียงตวาดก้อง ดังจนคาซึยะสะดุ้ง เพียงแค่เผลอใจเพียงวินาทีเดียว เขาก็ถูกลงทัณฑ์ ความปวดร้าวตั้งแต่หน้าผาก ลากผ่านกระหม่อมลงมาจนสุดที่ท้ายทอย เจ็บเหมือนกระโหลกจะแยกจากกัน

"ฮึก!...อย่า...ไม่ฟังแล้ว...อย่าทำ ข้าไม่ฟังแล้ว...โอ้ย!...เจ็บ!"

ร่างบางเกร็งสะท้าน จนจินรู้สึกได้ คาซึยะคู้กายลง มือน้อยจิกทึ้งผมตัวเองด้วยความทรมาน จินประคองร่างน้อยไว้มั่น อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าเด็กหนุ่มสามารถรับรู้ถึงเขาได้ และที่น่ายินดีคือคาซึยะกำลังพยายามต่อสู้กับทาคุยะอยู่เช่นกัน

"คาซึยะ...ไม่เป็นไรแล้ว ลืมตาขึ้นมาสิ...เพียงเจ้าลืมตา ข้าจะทำให้เจ้าจะหายเจ็บปวด"

เด็กหนุ่มส่ายหน้า ร่างเล็กสั่นระริก และพยายามขัดขืน ในหัวปวดตุบ เสียงตวาดกร้าวยังคงสั่งให้คาซึยะปิดตาให้สนิท แม้จะหลับตาอยู่น้ำใสๆก็ไหลรินลงมา ความทรมานมากมายเกินกว่าจะรับไหว

เสียงที่เคยเป็นเพื่อนในความว่างเปล่าของคาซึยะ กลับกลายเป็นปีศาจน่าชิงชัง คาซึยะกลัว...กลัวจนไม่อยากทำตามคำพูดนั้นอีกแล้ว ใครก็ได้ช่วยคาซึยะที...

"ข้ารักเจ้า...คาซึยะ"

หากเสียงแรกที่คาซึยะได้ยินในความว่างเปล่าคือเพื่อน เสียงตวาดก้องในหูคือปีศาจร้ายที่ทำให้กลัวจับใจ แล้วเสียงที่แสนอ่อนหวานนี้เล่า...คืออะไรกัน

ร่างเล็กนิ่งชะงัก แม้จะเจ็บมากมายเพียงไรก็ตาม เขาจะยอมทน แม้จะปวสดร้าวจนตาย คาซึยะจะยอมตาย ขอเพียงแค่ได้ลืมตาขึ้นมา พบเจ้าของเสียงนี้ คนที่พูดว่ารัก...

นัยน์ตาหวานเปิดขึ้นมา ลูกแก้วสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายวิบวับ แสงสว่างจ้าพุ่งเข้ามาจนเจ้าชายน้อยตั้งตัวไม่ทัน ที่เห็นคือเงาลางๆของอีกคน ใบหน้าคมที่ค่อยจัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาสีนิลมืดสนิทหากแต่มีประกายสีแดงวาว ทันทีที่ได้สบตา ภาพความทรงจำนับพันก็กลับคืนมา

จินจับร่างเล็กไว้แน่น ล้างมนต์ตราของเทพสูงสุดไปจนหมดสิ้น เขาเฝ้ามองนัยน์ตาใสที่ไร้แวว กระพริบปริบขณะที่มองหน้าเขา ก่อนจะเผยดวงตามีปรากฏเงาสะท้อนอีกครา

ชั่วเวลาราวนิจนิรันดร์ที่ทั้งสองสบตากัน ในอ้อมแขนกันและกัน ริมฝีปากบางสั่นระริก แม้อยากจะพูดมากเพียงไร...ก็ไม่อาจสรรหาคำใดมาพูดได้ ดวงตาใสกระจ่างมองมาด้วยความสับสน น้ำตาส่องประกายพราว มือสั่นๆของคาซึยะยกขึ้นแตะลงบนแก้มอีกฝ่ายแผ่วเบา แม้มือนี้จะอาบไปด้วยเลือดจนเด็กหนุ่มตกใจ และละมืออก แต่จินก็ดึงมันกลับมา แนบไว้ที่แก้ม

นางฟ้าที่รักแสนรัก...
ไม่ว่าชาติภพใด...ข้ากับเจ้าก็จะได้พบเจอ....
ไม่ว่าจะไม่มีเหลือแม้เศษเสี้ยวความทรงจำระหว่างกัน...เราก็ยังยึดมั่นความรู้สึกที่ไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าจะมีความแค้นเป็นเงื่อนไข....เราก็สามารถขจัดมันไปได้
ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร...ความรู้สึกที่สองเรามีให้กันนั้น...ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...

.............................................................................

แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องนอนสีแดงคล้ำ ห้องที่ไม่เคยปล่อยโอกาศให้มีแสงใดเล้ดรอดเข้ามาได้ ตอนนี้ม่านสีครีมกลับเปิดอ้าตอนรับแสงตะวันเสียเต็มที่ เครื่องเรือนหรูหรายังคงทำหน้าที่ประดับห้องได้ดี ในห้องที่เงียบเชียบ มีความอบอุ่นลอยวนไปมา อากาศของฤดูร้อนระอุไอ แต่มันไม่เคยอบอุ่นเช่นนี้มาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดูคล้ายจะเป็นเหมือนเดิม...แต่วันนี้มันแตกต่างออกไป

คิ้วเรียวมุ่มเข้าหากัน นัยน์ตาที่เขาเชื่อว่าเป็นดวงตาที่สดใสที่สุดกำลังจับจ้องมาบนร่างกายของเขา ริมฝีปากเล็กๆสีชมพูเรื่อเม้มเข้าและคลายออก สีหน้าตั้งอกตั้งใจทำให้เขาอดจะจ้องมองไม่ได้ มือน้อยจับผ้าซับเลือดที่ปริ่มบาดแผลออกมา ดูเหมือนเจ้าตัวจะพยายามลงน้ำหนักมือให้เบาที่สุด

"แบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จเล่า..."

ชายหนุ่มพูดติดขำ ใบหน้าสวยเงยขึ้น ทำปากยื่นก่อนจะก้มลงจัดการกับแผลที่บริเวณชายโครงของอีกฝ่าย และยังไงทำต่อไปด้วยความทะนุถนอม เด็กหนุ่มนั่งบนขอบเตียงข้างกายกษัตริย์แห่งไอเซนกาด ปล่อยให้สายตาของอีกฝ่ายจ้องมอง มือน้อยทำแผลอย่างเบามือ แม้จะชักช้าก็ตามที หากแต่มั่นใจได้ว่าไม่สร้างความเจ็บปวดใดให้อีกฝ่าย

สองแผลนี้ เกิดจากมือของเขาเอง เมื่อคืนนี้สดๆร้อนๆ แต่คนเจ็บไม่ยักแสดงท่าทีว่าเจ็บเลย มันน่าเจ็บใจนัก ทั้งที่คาซึยะรู้สึกผิดมากมาย แต่จินกลับยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร...

ฟันขาวกัดลงบนริมฝีปากตนเอง เจ็บ... แต่เมื่อเทียบกับจินแล้ว การลงโทษตัวเองเล็กๆน้อยๆก็สมควรแล้ว เด็กหนุ่มจัดการปิดบาดแผลที่ดูชอกช้ำเอาการด้วยผ้าผืนยาว ด้วยเหตุนี้ร่างบางจำต้องโน้มเข้าหาจิน เพื่อจะพันผ้ารอบออของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มโน้มเข้าหา สอดมือเข้าไปด้านหลังของจิน ทั้งที่ทำไปโดยไม่ได้คิดอกุศลใดๆ หากแต่เมื่อเข้าไปใกล้จนรู้สึถึงไอร้อนของอีกฝ่ายแล้วก็อดจะรู้สึเก้อเขินไม่ได้

นานแล้วที่ไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ไม่นับครั้งก่อนๆที่มีโทสะและอารมณ์อื่นๆ มันไม่เหมือนกันสักนิด...ใกล้กันแบบนี้ด้วยความรู้สึกชวนใจหวิว ความรู้สึกที่เต็มตื้นทั้งสองฝ่าย

ดูเหมือนจินเองก็จะรู้สึกไม่ต่างกัน ดวงตาคมปรายมองเสี้ยวใบหน้าที่ก้มงุดซ่อนอยู่ใต้ผมเส้นเล็กสีน้ำตาลอ่อน แก้มขาวๆขึ้นริ้วสีเรื่อ จินอมยิ้มก่อนจะสูดกลิ่นกายจากเด็กหนุ่มเสียเต็มปอด มือใหญ่เคลื่อนช้าๆ ไม่ให้อีกฝ่ายสังเกต  แตะลงบนบั้นเอว เด็กหนุ่มสะดุ้งน้อย หันมามองใบหน้าที่ห่างเพียงคืบ วินาทีเดียวกันกับเอวคอดถูกโอบไว้

สีหน้ารอยยิ้มเจ้าชู้ชวนให้รู้สึกเขิน หากไม่ติดว่าร่างสูงเจ็บแล้วละก็ คาซึยะจะรีบดันตัวออกให้เต็มแรง ทำไมจู่ๆรู้สึกว่าจินเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นยังไงก็ไม่รู้

"ยังทำแผลไม่เสร็จ..."

เสียงใสเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มชะงัก มองดวงตาใสแจ๋วที่มองมาหวาดแล้วรู้สึกดี เขาอมยิ้มน้อยๆก่อนจะซุกใบหน้าลงข้างแก้มอีกฝ่าย

"ไม่เสร็จก็ทำต่อสิ..."
 
ริมฝีปากอุ่นคลอเคลียอยู่ข้างหูชวนจั๊กจี้แปลกๆ จนเด็กหนุ่มเอียงหน้าหนี แต่ก็ถูกตามตื้ออยู่เรื่อย

"ก็ปล่อยสิ...ใกล้แบบนี้ทำอะไรได้ที่ไหนละ"

"แบบนี้นะ...ทำอะไรๆได้ตั้งเยอะนะ"

ไม่ทันจะได้เห็นสีหน้าทะเล้นของจิน คาซึยะก็เลือกที่จะหลบตาแทน เกลียดสายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้ชะมัดเลย

"ข้าคิดถึงเจ้า...คิดถึงแต่เจ้า...ตลอดเวลาเลย"

เสียงออดอ้อนที่ไม่ได้ยินมานาน เรียกร้องให้เจ้าชายน้อยหันไป เหมือนว่าเมื่อนานมาแล้วคาซึยะเคยได้ยินคำพูดแบบนี้จากคนๆนี้ แต่ในภาคที่เขาคือนางฟ้าจากสวรรค์และจินคือซาตาน คำพูดทั้งหมดของจิน...ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คาซึยะเชื่อทุกอย่าง...ทั้งคำว่าคิดถึงในตอนนี้ และคำว่า รัก เมื่อคืน...

"ข้าก็คิดถึงท่าน..."

เสียงหวานเอ่ยแผ่ว ก่อนจะเบนสายตาหนีไปทางอื่น จู่โจมหัวใจของซาตานตนนี้ด้วยคำพูดเดียงไม่กี่คำ ใบหน้าคมเคลื่อนเข้ามาใกล้ เมื่อริมฝีปากอุ่นทาบลงบนกลีบปากนุ่ม ราวกับทั้งโลกหยุดหมุน ทุกสรรพสิ่งหยุดยิ่ง เว้นเพียงเสียงหัวใจเขาทั้งสองที่เต้นระส่ำ สัมผัสเนิบนาบไม่รีบร้อนชวนให้รู้สึกวาบหวาม ริมฝีปากสีแดงสดแตะเบาๆก่อนถอนออก แนบชิดลงมาอีกครั้งและถอยห่าง ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวต้องการซึมซับทุกอณูความรู้สึกของอีกฝ่าย

เสียงหวานครางแผ่วเมื่อครั้งนี้กลีบปากอุ่นบดเบียดลงมาเต็มสัมผัส มืออุ่นสอดเข้าไปในเรือนผมสีน้ำตาล รั้งท้ายทอยให้เงยรับน้ำหนักจุมพิตให้แนบแน่นขึ้น กลีบเนื้อนิ่มขยับดูดซับความหวานจากเรียวปากบางอย่างกระหาย มือน้อยไต่ขึ้นจับแก้มอีกฝ่ายไว้ กิริยาเต็มใจหากแต่ยังอ่อนเดียงสาทำเอาใจทั้งใจของผู้ชักนำสั่นสะท้าน

เครื่องพยาบาลตกจากเตียงลงพื้น หากแต่วินาทีนี้รสชาดหอมหวานพร้อมสัมผัสอันอ่อนโยนของมืออุ่น พัดเอาความคิดทั้งมวลปลิวหายไปในอากาศ ร่างเล็กอ่อนละทวยราวกับถูกจุมพิตแผดเผาให้ละลาย...

"อย่า..."

เสียงทักท้วงแหบแห้ง ราวกับไม่ใช่เสียงของคาซึยะ ดูเหมือนการกระทำทุกอย่างเริ่มจะเกินเลย ก้าวข้ามอาณาเขตจนคาซึยะรู้สึกหวั่น ถึงจินจะไม่หยุดตอนนี้ เขาเองก็ไม่อาจห้ามใจตนไม่ให้คล้อยตามได้

"ท่านเคยสัญญาไว้แล้วนะ..."

เด็กหนุ่มปรามเมื่อริมฝีปากนุ่มเคลื่อนลงมาแต้มจูบตรงไหล่ ใบหน้าคมเงยขึ้น เกยคางบนไหล่เล็กแทน

"อ้า...นั้นสินะ"

นี่เจ้ายังจำสัญญาของเราได้อีกหรือ... สัญญาที่ให้ไว้เมื่อนับหลายพันปี ข้าจะไม่ฝืนใจเจ้าอีก...ข้าเองก็ยังจำได้ดี

"นางฟ้าของข้า...ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าถูกพรากไปอีก"

คำพูดนี้ก็เช่นกัน...คุ้นเคย คล้ายย้อนเวลาไป เมื่อครั้ง ทั้งสองยังเป็น จินกษัตริย์ใจร้ายที่จับคาซึยะเจ้าชายน้อยมากักขังไว้ และ"จะไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้า"

มือใหญ่เลื่อนลงไปกุมมือน้อยทั้งสองข้างไว้ก่อนจะค่อยประทับจูบบนหลังมือขาว สัมผัสอ่อนโยนยิ่งทำให้หัวใจของคาซึยะเต้นผิดจังหวะ นัยน์ตาคมกริบยามช้อนมองสั่นคลอนหัวใจดวงนี้เหลือเกิน

เขาว่ากันว่า เมื่อได้เห็นเนื้อคู่กันแล้ว ไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติก็จะได้มาพบเจอและอยู่คู่กันอีก ไม่ว่าจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หรือไม่ว่าจะเกลียดชังกันเพียงไร...เนื้อคู่ จะได้อยู่คู่กัน เคียงคู่กันทั้งวิญญาณ ร่างกาย...และหัวใจ

.............................................................................

เปรี้ยะ!!...เพล้ง!!

ลูกแก้วที่สะท้อนภาพร่างสองร่างกลับกลายเป็นเศษธุลีต่อหน้า เหลือเพียงซากฐานที่ทำจากทองคำประดับเพชรพลอย และเศษแก้วกระจัดกระจายทั่ว

ปึง!!

กำปั้นทุบลงบนโต๊ะสีขาว เฉียดเศษแก้วที่กระจายอยู่บนโต๊ะไปเพียงนิด แรงมากเสียจนกระเทือนไปทั่วทั้งโต๊ะตัวยาว สีหน้ากราดเกรี้ยวปรากฏบนใบหน้าของผู้ที่ได้เชื่อว่าเป็นเทพสูงสุดของชั้นฟ้า ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมา ทาคุยะยังคงแสดงสีหนาาน่ากลัวเช่นนั้นอยู่ โทสะเข้ามีมากเกินกว่าจะปั้นหน้ายิ้มได้อีก

ให้ตายเถอะ!!

นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองเศษแก้วที่แตกกระจาย ภาพของคาซึยะและอาคานิชิยังคงส่องสะท้อนอยู่

เจ็บใจนัก...

แผนการที่เขาเคยทำสำเร็จไปแล้วมาล้มเหลวลงต่อหน้าเขาเองและทุกคนที่นี้ นัยน์ตาวาวโรจน์ เหลือบมองรอบโต๊ะ แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีสีหน้าตกตะลึงยกเว้นเพียงคนเดียวที่ดูนิ่งสงบ ทาคุยะสบตากับชายหนุ่มคนนั้น

"หากท่านไม่ว่าอะไร...ข้าขอลงมือด้วยตัวเอง"

End.
chapter 24
Endless love