Chapter 25

No way out

คล้ายกับทุกอย่างจะจบลงด้วยดี หลังมหาสงครามที่ฝ่ายไอเซนกาดกุมชัยชนะไว้ได้ ทุกอย่างเงียบสงบและดูเหมือนจะกลับเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง ไอเซนกาดยังคงเป็นเมืองที่น่าอยู่อาศัยและยังคงบรรยากาศคึกครื้น คลาคล่ำด้วยผู้คน

เหล่าปีศาจถูกเนรเทศสู่เมืองปีศาจดังเดิมอย่างเงียบเชียบ ด้วยคำสั่งจากองค์ซาตาน ถึงแม้ว่าจะเห็นกษัตริย์แห่งไอเซนกาดปรากฏกายในร่างซาตาน แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าคิดว่า อาคานิชิกลายร่างเป็นปีศาจ อาจเพราะเดิมทีความเย็นชาของกษัตริย์หนุ่มองค์นี้ก็ไม่ต่างจากรูปลักษณ์ใหม่มากนัก ผู้คนจึงเลือกที่จะมองข้ามความเปลี่ยนแปลงนี้ไป

ทุกสิ่งจึงกลับมาสงบได้อีก องค์กษัตริย์แห่งไอเซนกาด ปรากฏกายต่อชาวเมืองอีกครั้ง เขาไม่ต่างไปจากเดิม ยังคงเป็น อาคานิชิ จินที่เป็นมนุษย์ ข่าวนี้กระจายไปทั่ว โลกใหม่ได้ถือกำเนิดอีกครั้ง โดยมีจินเป็นผู้ปกครอง

เวลาหนึ่งเดือนในโลกมนุษย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว สีสันแห่งฤดูกาลแปรผันในช่วงเวลาสั้นๆ ร่มเงาป่าไม้ที่เคยเขียวขจีค่อยกลายเป็นสีส้มจนเกือบแดง สายลมร้อนกลายเป็นลมที่หอบเอาฝนชุ่มชื้นมาพร้อมกับฤดูใบไม้ร่วง

เสียงฮัมเพลงก้องกังวานไปทั่วตลอดระเบียงทางเดินของปราสาท ร่างบางก้าวผ่านพรมสีแดงสดไปเรื่อย แสงสีทองจางสาดเข้ามาจากหน้าต่างกระจกสูงจรดเพดานตลอดข้างทาง ใบหน้าขาวนวลหันซ้ายหันขวา มองเข้าไปในทุกห้องที่ตนเดินผ่าน ด้วยความอยากรู้ จนถึงสุดทางเดิน ห้องสุดท้ายของชั้นนี้

แม้ประตูจะปิดอยู่คาซึยะก็ถือวิสาสะเปิดประตูห้องโดยไม่เคาะประตู ร่างเล็กกระโดดเข้ามาในห้อง เหยียบพรมนุ่มดังตุ้บ เรียกร้องความสนใจจากคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของห้อง นัยน์ตาคมมองลอดแว่นกรอบสีดำมายังคาซึยะชั่วครู่ก่อนละละสายตาไป และหมกมุ่นอยู่กับงานตรงหน้าแทน

เจ้าชายน้อยจัดการปิดประตูแล้วมานั่งจุ้มปุกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ดวงตาเรียวจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่น ไม่เคยเห็นจินใส่แว่นตาสักครั้ง แบบนี้ก็ดูดีเหมือนกันเหอะ...

น่าอิจฉา...ผู้ชายที่ดูดีไม่ว่าจะมุมไหนก็ไม่มีที่ติ

เด็กหนุ่มก้มลงมองร่างกายตัวเอง มือน้อยลูบอกตัวเองเบาๆ แล้วหันไปมองร่างสูง ทั้งๆที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ทำไมสภาพร่างกายมันถึงได้แตกต่างกันมากมายขนาดนี้ นัยน์ตาเรียวไล่มองตั้งแต่ใบหน้าคม ลงมาที่ไหล่กว้าง

กษัตริย์หนุ่มถูกจ้องมองอยู่หลายนาที ถึงจะไม่ได้สึกหรออะไร แต่เมื่อถูกจ้องเอาแบบนี้มันก็อดจะกดดันไม่ได้ นัยน์ตาเรียวใสยังคงมองค้างอยู่ที่เขา ดูทำหน้าเขาสิ ยังกับไม่เคยเห็นอย่างนั้นแหละ

คาซึยะยิ้มแห้งๆเมื่อจินเงยหน้าขึ้นและส่งสายตาดุๆมาให้

"นี่เจ้าตั้งใจจะมากดดันอะไรข้าหรือเปล่า"

"เปล่าซะหน่อย..."

เด็กหนุ่มอมลมไว้เต็มสองแก้ม ทำท่าทางได้น่ารักสมวัยเสียจริง... ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ

เขาเบนสายตาลงไปจดจ่ออยู่ที่แผนผังเมืองบนโต๊ะอีกครั้ง ความเสียหายจากสงครามทำให้บ้านเมืองของไอเซนกาดพังไปหลายส่วน ตอนนี้อาศัยให้ชาวเมืองไปอาศัยที่หลบภัย ในขณะที่รอการสร้างหมู่บ้านทางประตูเมืองทิศเหนือใหม่ เนิ่นนานที่จินจมหายไปในกองผ้าหนัง เด็กหนุ่มนั่งมองซ้ายมองขวา ไม่รู้จะทำอะไร แล้วตัดสินใจหันไปชื่นชมกษัตริย์หนุ่มที่กำลังทำงานหน้าเคร่งอยู่

"ที่เอาแต่จ้องหน้าข้าแบบนี้...เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ"

ในที่สุดจินก็หันมาพูดกับคาซึยะ ชายหนุ่มขยับออกจากโต๊ะทำงาน ตั้งศอกบนโต๊ะและเอนแก้มพิงมือตนไว้ คาซึยะผงะและอ้ำอึ้ง ดวงตาใสมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย

"เปล่าซะหน่อย...ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ!"

เป็นการตอบที่ดูมีพิรุธเห็นชัด คาซึยะที่ไม่เคยเก็บความรู้สึกของตัวเองได้ถูกมองทะลุปรุโปร่งอีกครั้ง จินหัวเราะเบาๆ เอาเอนกายลงบนเก้าอี้นวม ปล่อยความเมื่อยล้าออกจากกาย แล้วถอดแว่นออกจากหน้าแล้ววางลงบนโต๊ะ

"จริงหรือ?"

คำถามชวนโมโหทำให้เด็กหนุ่มทำหน้ายุ่ง ยิ่งเห็นสีหน้ายิ้มๆของจินแล้วอดรู้สึกมั่นไส้ไม่ได้

"ถ้าไม่ให้ข้ามองท่านแล้วจะให้มองอะไรเล่า...ไม่มีอะไรทำแบบนี้น่าเบื่อจะตายไป"

จินเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่ม จะว่าไปแล้วตลอดเดือนที่คาซึยะอยู่เคียงข้างเขา จินเองก็แทบจะไม่มีเวลาให้คาซึยะสักเท่าไหร่ ต้องจัดการบ้านเมือง และงานที่ตกค้างมากมายช่วงที่เขาไม่อยู่ ไหนจะต้องฟื้นฟูผลกระทบจากสงครามอีก ถึงเจ้าชายน้อยจะเชื่อฟังเขาทุกอย่างและไม่เคยไปไหนไกลพ้นสายตาของเขาก็ตาม แต่เด็กที่มีความกระตือรือร้นสูงแบบคาซึยะก็ไม่น่าแปลกใจที่จะพูดออกมาว่าเบื่อ

"ไปเล่นกับริวฮะสิ..."

"เพิ่งไปก่อนจะมานี่..."

"ถ้างั้น..."

"ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ จะนั่งจ้องท่านแบบนี้แหละ"

เด็กหนุ่มตอบก่อนที่จินจะพูดจบ ร่างบางเหยียดกายลงบนเก้าอี้นวมตัวยาว พลิกกายนอนคว่ำแล้วท้าวคางกับพนักท้าวแขน นัยน์ตาเรียวใสจ้องมองมาดังคำพูดว่า เสียงหัวเราะเบาๆของคาซึยะดังแว่ว รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าทำให้รู้สึกเหมือนกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้

"นี่จิน...ท่านนะ จะไม่กลับไปเมืองปีศาจแล้วใช่ไหม"

ชั่วครู่ที่คาซึยะสาบานได้ว่าเห็นแสงสีแดงจากดวงตาคม มือใหญ่จับปากกาหัวแหลมไว้ในมือ ก่อนจะหมุนเล่น ราวกับกำลังคิดเค้นคำตอบที่เหมาะสมที่สุดออกมา

"บนโลกมนุษย์ข้าคือกษัตริย์แห่งไอเซนกาดก็จริง...แต่สถานที่แท้จริงของข้าอยู่ที่นั้น"

                งั้นหรือ... ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อย ตลอดเวลาหลายวันมานี้คาซึยะใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการคิด คำนวณหาอนาคตที่แทบมองไม่เห็นทาง ยากนักที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป ดังเช่นที่จินเอ่ย 

                ในอดีต คาซึยะ คือเจ้าชายน้อยแห่งเซนต์มีนาสจีริส มีพี่ชายที่รัก มีเพื่อน มีญาติ...และมีคนที่ยังเป็นห่วง ตั้งแต่ได้ความทรงจำในภพที่แล้วมา บัดนี้ คาซึยะ คือนางฟ้าที่ซาตานรักสุดหัวใจ เช่นเดียวกับกันคาคาซึยะรัก

            ถึงตอนนี้ทุกสิ่งจะดูเงียบสงบ ราวกับเมืองฟ้าได้ยอมสิโรราบต่อซาตานแล้ว แต่คาซึยะรู้ดี...ว่ามันยังไม่จบง่ายๆแน่ ไม่ว่าช้าหรือเร็ว สงครามก็จะเกิดขึ้นอีกครา แล้วคาซึยะจะทำเช่นไรดีทั้งที่ตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างคนที่รัก แต่อีกใจก็อดนึกถึงญาติพี่น้องไม่ได้

            "ไม่ต้องห่วงไปหรอกคาซึยะ...ข้าจะไม่คิดเรื่องแก้แค้นทาคุยะอีก ตามที่เจ้าขอ"

            นี่คือความสามรถพิเศษอีกอย่างหนึ่งของซาตานหรือไง ทำไมถึงอ่านความคิดของเจ้าชายน้อยได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มอ่อนโยนที่ให้มา ทำให้คาซึยะรู้สึกสบายใจ มัวแต่คิดอะไรอยู่คาซึยะ ทั้งที่รักมากขนาดนี้ ยังจะมามัวลังเลใจอะไรอีก...

            "ข้าจะไปเมืองปีศาจกับท่าน"

            กษัตริย์หนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มบางๆออกมา

                "แน่ละ...ถึงเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่ปล่อยให้เจ้าห่างตัวข้าหรอก"

            จินก้มหน้าทำงานต่อพร้อมเสียงหัวเราะหยอกเย้า เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง ทั้งที่คิดว่าจินน่าจะตอบด้วยคำซึ้งๆ ประมาณว่า 'ขอบใจนะ' หรือไม่ก็ 'ข้าดีใจที่เจ้าจะอยู่เคียงข้างข้า'  ลืมไปเลยว่า อาคานิชิ จิน เป็นคนเดาความคิดยาก แถมเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ มันน่าโมโหนัก ชิ!

            เด็กหนุ่มนอนทำท่าฟึดฟัดบนโซฟา จินปรายตามองแล้วแอบอมยิ้ม

.............................................................................................. 

                คาซึยะสูดลมหายใจเต็มปอด หอบเอาอากาศเย็นเขาไปเสียเต็มที่ ริมฝีปากเล็กสีเรื่อคลี่ยิ้มให้กับตัวเอง อากาศเย็นสบายนอกปราสาทแบบนี้ ปกติก็ออกมาเดินเล่นสัมผัสบ่อยๆ แต่วันนี้ที่ต่างออกไปจนอดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้คือมีอีกคนเดินมาเป็นเพื่อนด้วย

            ร่างเล็กหยุดเดินหมุนตัวกลับไปหาคนที่เดินตามมาเอื่อยๆ ร่างสูงในเสื้อคลุมหนังสีดำด้าน จินเดินมาด้วยท่าทีสบาย ไม่ได้รีบเร่งและกระตือรือร้นมากนักเหมือนอีกคน

            "เดินช้า..."

                เจ้าชายน้อยว่า ขณะที่เด็กหนุ่มวิ่งอ้อมตัวจินเป็นวงกลม แล้วเปลี่ยนมาเดินเคียงข้าง มองร่างสูงที่เดินสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

            "แล้วจะรีบอะไรกันนักเล่า..."

            เอาอีกแล้วคำพูดติดจะกวนนิดๆของหมอนี่ คาซึยะคิดแต่ก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำด้วย แค่จินสละเวลาทำงานช่วงเช้ามาอยู่เป็นเพื่อนคาซึยะ แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้ว... มือเล็กสอดเข้าเกี่ยวท่อนแขนยาวไว้ ซบหัวลงบนท่อนแขนจินอย่างรักใคร่ พลางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว

            นัยน์ตาคมปรายมองร่างข้างกาย สีหน้ามีความสุขแบบนี้สิ ที่เขาต้องการอยากให้ปรากฏบนใบหน้าของคาซึยะตลอดไป

            "หนาวรึเปล่า"

            เสียงทุ้มเอ่ยถาม เจ้าชายน้อยส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนจะซุกลงอีกครั้ง เกลือกแก้มนิ่มไปกับผ้าหนังเนื้อดี

            ท่ามกลางสวนงามในอุทยานกว้าง สายลมทำให้ใบไม้สีส้มจัดปลิวไสวก่อนจะปลิวขั้วโปรยตัวลงมายังพื้น ใบแล้วใบเล่า ราวกับสายฝนสีส้มกำลังโปรยปรายรอยกายทั้งสอง กลิ่นหอมล่องลอยมาจากดอกไม้ดอกใดไม่ทราบ ส่งกลิ่นหวานไปทั่ว

            "ท่านอาคานิชิ!"

            เด็กหนุ่มสะดุ้งหลุดจากภวังค์อันแสนหวาน แขนเรียวคลายออก เมื่อจำต้องหันไปมองต้นเสียง จุนโนะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ไม่ใช่เรื่องดีแน่...

            คาซึยะถอยหลังออกมา ท่าทางจุนโนะมีเรื่องสำคัญแน่ และไม่เป็นการดีเลยที่คาซึยะจะยังยืนรับฟังอยู่ตรงนี้ด้วย แต่ก่อนที่จะได้ก้าวถอยไปอีกก้าว มืออุ่นก็คว้าแขนเล็กไว้ และดึงร่างน้อยให้เข้าไปอยู่ในวงแขนของตน นัยน์ตาใสช้อนมองด้วยความสงสัย แต่เมื่อเจอสายตาที่มองดุๆแล้วก็พอจะเดาได้ว่าห้ามขยับเขยื้อนไปจากตรงนี้เด็ดขาด

            "มีกองกำลังเคลื่อนเข้ามาทางด้านเหนือครับ..."

            สิ้นคำพูดจุนโนะ หัวใจดวงน้อยหล่นวูบ ก่อนจะกลับมาเต้นแรง ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่ากองกำลังนั้นต้องมีคนที่คาซึยะห่วงใยร่วมอยู่ด้วยแน่

                เจ้าชายน้อยเลือกที่จะไม่พูดอะไรในวินาทีเดียวกันนั้นเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกจากคนข้างๆ รังสีแห่งความโกรธกริ้วน่าเกรงกลัวเหลือเกิน

                นัยน์ตาเรียวมองเสี้ยวหน้าของจิน ใบหน้าที่ไม่สามารถบอกอารมณ์ได้

                สายลมตีรวนแรงขึ้นราวกับจะเกิดพายุ ใบไม้สีส้มที่เคยนอนนิ่งบนพื้นปลิวว่อนขึ้นมาบนอากาศอีกครั้ง

                บนฟ้าปรากฏเงามืดที่ค่อยมุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนที่ร่างใหญ่ยักษ์จะร่อนลงสู่พื้นด้านหลังจุนโนะไปไม่มาก

            "กรร!!!"

            มังกรเพลิงผู้มีนัยน์ตาสีดำสนิทคำรามเสียงต่ำ ขณะที่มันกระพือปีกเพื่อร่อนลงพื้นใบไม้สีส้มรอบกายปลิวกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้าง ริวฮะผงกหัวลงเพื่อรอรับเจ้านายขึ้นมาบนบัลลังก์แม่ทัพ

            "ข้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว...รอเพียงคำสั่งการ"

            จุนโนะตอบข้อสงสัยของคาซึยะ ที่มองไปยังริวฮะด้วยความประหลาดใจ เสียงคำรามต่ำน่ากลัวดังขึ้นมาอีกจากบนฟ้า กองทัพมังกรนับสิบเคลื่อนตัวออกมาจากด้านหลังปราสาท โผบินไปในท้องฟ้ามุ่งตรงสู่จุดหมาย

            คาซึยะเอนหน้ากลับมา หัวใจหวาดหวั่นจนไม่อาจบรรยายคำใดออกมาได้ มือน้อยเลื่อนไปหมายจะสัมผัส แต่ร่างสูงก็ผงะออกไปเสียก่อน นัยน์ตาเรียวได้แต่มองแผ่นหลังกว้าง...

            ตอนนี้คาซึยะสมควรทำเช่นไรดี...ควรยิ้มให้จินแล้วอวยพร หรือห้ามปรามไม่ให้คนรักออกไปสังหารผู้อื่นอีก คาซึยะควรทำเช่นไร...ใครก็ได้ช่วยบอกที

            เจ้าชายน้อยตกอยู่ในห้วงความคิดที่แสนจะสับสน ทั้งหัวใจอยากร่ำไห้ออกมาดื้อ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที จุนโนะก็โผบินออกไปพร้อมมังกรสีนิล แรงลมกระชากทำให้ใบเมเปิลร่วงกราวลงมีหนักกว่าเดิม

            มือใหญ่ที่คาซึยะรู้ดีว่าอบอุ่นเพียงไรแตะลงบนผิวเกร็ดสีแดงของริวฮะ เจ้ามังกรคู่ใจผงกหัวขึ้น นัยน์ตาสีเข้มดวงใหญ่มองมาที่คาซึยะ คล้ายจะเป็นสัญญาณบอกลง มันส่งเสียงครางในคอ กระพริบตาปริบก่อนจะชูหัวขึ้น ยืดขาที่เป็นกรงเล็บคมกริบออกสุด ยืดลำตัวที่เต็มไปด้วยพลังขึ้นจากพื้น

            ดวงตาสีน้ำตาลมองแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อสีดำ เหมือนมีอากาศอัดกันเป็นก้อนติดอยู่ที่คอ ร่างสูงยังคงยืนนิ่งข้างมังกรสีเพลิง ถึงแม้ภาพนี้จะดูสง่างามเพียงไร แต่ที่คาซึยะเห็นมีเพียงความเศร้าและเงียบเงาหงอยมาในอากาศ ราวกับว่าจินกำลังยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว

            เด็กหนุ่มก้าวเข้ามาประชิด มือเล็กเอื้อมไปข้างหน้า หมายจะคว้าร่างตรงหน้าไว้ หากแต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป

                ร่างสูงพลิกกายหันมาโผเข้ารวบเอวบางไว้ดึงเจ้าชายน้อยมาแนบกาย ดวงตาสีน้ำตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มืออุ่นลูบไล้แผ่นหลังเล็กดึงกระชับกอดร่างน้อยๆไว้

            "จิน..."

            ทั้งสองผละออกจากกันอย่างเชื่องช้า นิ้วเล็กแตะลงตรงคางอีกฝ่าย สบดวงตาสีนิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย สีหน้าและแววตาเช่นนี้เรียกร้องให้ร่างสูงโน้มริมฝีปากลงแนบจุมพิตร้อนผ่าวกับกลีบเนื้อนิ่ม

                คาซึยะหลับตาพริ้ม โอบเรียวแขนเกาะเกี่ยวร่างสูงไว้เป็นหลักยึด ความอบอุ่นถอยห่างจากนั้นจึงบดเบียดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า คลึงเคล้นกลีบอ่อนบางด้วยกลีบเนื้อนิ่ม ก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้ามาซึมซับความรู้สึกทั้งหมดที่มี

            ยากนักจะตัดใจจากริมฝีปากแสนเย้ายวนนี้ หากแต่ต้องจำใจยอมถอยห่างออกมา เฝ้ามองดวงตาใสกระพริบปริบที่มองตอบกลับมาด้วยลูกแก้วสีน้ำตาลสวย

            "อย่า..."

                ทำร้ายใครอีกเลย...อย่าไปเลยนะ

            เจ้าชายน้อยไม่รู้จะเลือกพูดคำไหนออกมาดี หากแต่เมื่อริมฝีปากอุ่นนาบลงมาอีกครา ความคิดทั้งหมดก็มลายไปสิ้น จุมพิตที่แสนจะบางเบาหากแต่อ่อนโยนจนซึมลึกไปถึงหัวใจ

            "ข้ารับคำเจ้าแล้วจะไม่คิดแค้นผู้ใดอีก...ไม่ต้องห่วง คาซึยะ...ข้าจะกลับมาหาเจ้า"

            สิ้นเสียงทุ้ม ร่างสูงก็รีบผละออกมา หากต้องมองใบหน้าไร้เดียงสานั้นอีกเพียงแค่วินาทีเดียวแล้วละก็ เขาคงไม่อาจควบคุมตนเองได้อีก คงไม่อาจอดใจยอมจากคาซึยะมาแน่

            ริวฮะคำรามก้องเมื่อนายเหนือหัวขึ้นมาอยู่บนตัว ปีกมโหฬารกางออกสะบัดแหวกอากาศ มังกรเพลิงโผบินสู่ท้องฟ้ากว้าง มีเพียงสายตาอาวรณ์จากร่างเล็กมองตามไปจนลับตา

            ข้าไม่อาจมองเห็นจุดจบของเรื่องนี้ได้เลย

.............................................................................................. 

                เย็นมากแล้ว พระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าเต็มที ความเย็นเยือกลอยวนเวียนอยู่ทั่วทุกหนแห่ง พร้อมกับความเงียบชวนรู้สึกหดหู่ ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่

                ความรู้สึกปวดแปลบ เจ็บจี๊ดในหัวก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ หรือเพราะคาซึยะยังคงเฝ้ารออยู่ภายนอกปราสาท อากาศเย็นๆคงจะทำให้ไม่สบายแล้วกระมัง

                แสงสุดท้ายที่ขอบฟ้าดับวูบไป ไม่มีวี่แววของผู้ที่เฝ้าคอย บ้านเมืองเบื้องล่างยังคงสงบร่มเย็น แสงไฟจากบ้านแต่ละหลังเริ่มทยอยส่องแสงสว่างขึ้น หัวเมืองทางทิศเหนือก็ยังคงนิ่ง เหมือนไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดเกิดขึ้น และนั้นยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยหวาดหวั่น

            ร่างบางลุกขึ้นจากพื้นดิน ตัดสินใจกลับเข้าปราสาท ทันทีที่ยืดตัวสุด ความรู้สึกคลื่นไส้ก็โจมตีฉับพลัน ภาพตรงหน้าพร่ามัว จนร่างน้อยเดินเซ กว่าจะตั้งหลักได้ก็ต้องใช้เวลาพอดู เจ้าชายน้อยคลึงนวดขมับไล่ความปวดเวียนในหัว ขณะเคลื่อนตัวไปยังปราสาท

            ทุกก้าวช่างทรมาน ราวกับลมหายใจเสียดแทงเข้ามาในอก ยิ่งเดินเข้าใกล้แสงสว่างในตัวปราสาท ยิ่งรู้สึกพะอืดพะอม เมื่อครู่ก็รู้สึกปวดหัวอยู่บ้างก็จริง แต่มันไม่หนักหนาจนแทบเดินไม่ไหวขนาดนี้

            กว่าจะรู้ตัวคาซึยะก็โซซัดโซเซมาถึงห้องโถงกลางปราสาท บัลลังก์ว่างเปล่าตั้งอยู่ริมในสุดของห้อง แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่อง สว่างมากเสียจนดวงตาเรียวต้องหรี่ลง กว่าจะปรับแสงได้

            เมื่อสามารถมองเห็นทัศนียภาพได้อีกครั้ง ดูเหมือนความเจ็บปวดทั้งหลายค่อยๆมลายหายไปในมวลอากาศ ความทรมานเมื่อครู่เบาบางลงจนไม่ได้เจ็บปวดอะไรเลย หากแต่คาซึยะรู้สึกว่าตนกำลังดำดิ่งลงไปในห้วงเหวที่มืดมิด...

            กว่าจะรู้ตัวภาพทุกอย่างก็พร่ามัว จากแสงสีในห้องโถงกลายเป็นสีดำมืดยามราตรีที่มืดมน ไร้แสงจันทร์หรือแม้กระทั่งแสงดาว สายลมเย็นเฉียบพัดวน สนามหญ้าหน้าวังหลวงของไอเซนกาดปกคลุมด้วยความเงียบสงัด

            หากสังเกตดีๆแล้ว บนท้องฟ้าสีน้ำเงินหม่น ร่างทั้งสองลอยคว้างบนเวหา ร่างในชุดสีขาวจับจ้องอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาสีเทาซีด อีกร่างที่มีใบหน้าคมกริบและดวงตาสีแดงชาด เสื้อคลุมสีดำพลิ้วสยาย ด้วยแรงลมแห่งโทสะของอีกฝ่าย หากแต่ดวงหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความหวั่นไหวปรากฏ

            "วันนี้คือวันตัดสินจิน...ไม่เจ้า ก็คือข้าที่ต้องแตกสลาย" ร่างสีขาวขยับเคลื่อนกาย ราวกับเดินอยู่บนอากาศ นัยน์ตาสีซีดจ้องมองด้วยความเหยียดหยาม

            หากแต่ซาตานไม่ตอบโต้ เขาใช้สายตาดุดันมองตอบด้วยความว่างเปล่า ริมฝีปากอิ่มของจินขยับเบา แต่คาซึยะไม่อาจได้ยินเสียงของจินได้อีก ภาพทุกอย่างพร่าลงเรื่อยๆ

                ร่างทั้งสองพุ่งเข้าหากัน สงครามระหว่างเทพสูงสุดและซาตานอุบัติขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ภาพที่คาซึยะเห็นนั้นชวนให้สับสน แต่ละภาพซ้อนทับกันไปมา พร่าเลือน จนไม่อาจแยกออกว่าใครเป็นใคร

            "ไม่...."

            "อย่าเพิ่ง..."

            เด็กหนุ่มกรีดร้องในใจ เขายังต้องการเห็นความฝันนี้ เขาต้องการดูฉากสุดท้ายของการต่อสู้ครั้งนี้ แต่คาซึยะกำลังถูกดึงออกมาไกลขึ้นเรื่อยๆ

            ภาพสุดท้ายที่คาซึยะเห็น คือร่างสีดำร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าสีเข้ม ราวนกปีกหัก...

            ดวงตาสีน้ำตาลเบิกโพลงในความมืด หัวใจดวงน้อยเต้นรัว แม้จะชุ่มด้วยเหงื่อไปทั้งกาย แต่คาซึยะกลับรู้สึกหนาวสะท้าน ภาพเพดานคุ้นตาสีนวลส้มจากแสงตะเกียงสะท้อนเข้าตาเป็นสิ่งแรก

                ไม่ว่าคาซึยะจะมาอยู่ในห้องนอนของตนได้อย่างไร คำถามนั้นไม่ได้อยู่ในหัวของคาซึยะ เจ้าชายน้อยยังคงรำลึกถึงภาพในความฝันที่แสนเลืองลางของตน

            "คาซึยะ..."

            เงาสีดำที่บดบังแสงสีนวลจากตะเกียง ร่างของอาคานิชิ จิน นั่งเคียงข้างกายเด็กหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

                นัยน์ตาคมกำลังมองมาด้วยความห่วงใย มือใหญ่กร้านหากแต่อบอุ่นเคลื่อนมาสัมผัสแก้มนวล

            ดวงตาสีน้ำตาลทำได้เพียงจับจ้อง จ้องมองภาพของจินที่ยังมีชีวิต...

            มือน้อยจับมืออุ่นที่นาบแก้มตนไว้ ความรู้สึกเจ็บเสียดในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นมากเป็นเท่าตัวเมื่ออดคิดไม่ได้ว่าภาพที่เกิดขึ้นในหัวของคาซึยะคือภาพนิมิตที่กำลังจะเป็นจริง

            "ไม่เป็นไร...ข้าอยู่นี้แล้ว"

            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าหมองเศร้า มือน้อยทั้งสองสั่นระริกขณะที่พยายามเกาะกุมมือของจินไว้ นัยน์ตาไร้เดียงสาเป็นประกายพร่าด้วยน้ำตาที่ไหลรินลงมา

            "ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมคาซึยะ..."

                จินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ใจของเขาร้อนรนเมื่อได้เห็นสีหน้าน่าสงสารของคาซึยะ เด็กหนุ่มส่ายหน้าตอบกลับมา

                แม้จะไม่มีรอยแผลบาดเจ็บทางกาย หากแต่หัวใจกำลังร่ำร้องด้วยความทรมาน

                ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนที่จะรั้งร่างผอมบางของคาซึยะขึ้นมาจากเตียง ช้อนแผ่นหลังเล็กขึ้นโอบรัดร่างบอบบางไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม

                มืออุ่นไล้แผ่นหลังเด็กหนุ่มราวจะปลอบโยน ริมฝีปากอุ่นจรดลงไหล่กลมกลึง ด้วยความรักใคร่

            "ตกใจแทบแย่ ตอนที่ได้ยินว่าเจ้าเป็นลมอยู่หน้าห้องโถง"

            เสียงทุ้มแผ่วข้างหูตอกย้ำให้รู้ว่าจินห่วงใยคาซึยะมาเพียงไร เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นของตนไว้ ไม่เคยคิดมาก่อนว่า การต้องมารับรู้ว่าคนรักต้องจากลามันทรมานอย่างที่สุด

                ภาพจินร่วงหล่นลงมา ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ไร้ลมหายใจ ซาตานอย่างจิน เทพเจ้าแห่งความตายที่เก่งกาจ แตกสลายต่อหน้าต่อตาคาซึยะ จะให้คาซึยะยิ้มได้อย่างไรกัน...

            "ให้หมอหลวงตรวจดูแล้วก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร...เจ้าไม่เป็นอะไรจริงๆนะคาซึยะ"

            เด็กหนุ่มรีบพยักหน้าก่อนซบหน้าลงบนไหล่กว้าง มือเล็กโอบรัดจินไว้แน่นจนจินแปลกใจ คาซึยะไม่อยากให้จินจากไปไหน

                อยากอยู่ในอ้อมกอดนี้ตลอดกาล หากแต่มันเป็นไปไม่ได้...

            เพียงแค่คิด น้ำตาร้อนจัดก็รินลงมาไม่ขาด ซึมผ่านผ้าหนาจนจินรู้สึกได้ มือใหญ่ลูบไล้ร่างน้อยด้วยความอ่อนโยน ปลอบขวัญร่างที่สั่นระริกด้วยแรงสะอื้น

            "ไม่เป็นไรแน่นะ...นางฟ้าของข้า"

            คาซึยะรู้สึกถึงความอุ่นที่ทาบลงมาบนหน้าผาก ริมฝีปากที่มอบจุมพิตช่างอ่อนหวาน ไม่น่าเชื่อว่าชายคนนี้คือเจ้าแห่งโลกปีศาจ

            "ข้าไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรจริงๆ"

            ร่างน้อยผละออกเล็กน้อย ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่ม ริมฝีปากสีอ่อนเอ่ยตอบทั้งที่ยังสะอื้น และร่ำไห้ มือข้างหนึ่งละจากร่างสูงเช็ดปาดน้ำตาออกจากหน้า หากแต่มืออีกข้างกอดร่างตรงหน้าไว้มั่น

            "ข้าเพียง...เป็นห่วงท่านมากเท่านั้น"

                จินชะงักไปครู่หนึ่ง เฝ้ามองคาซึยะเช็ดน้ำตาออกจากหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

                หัวใจช่างเป็นอวัยวะที่อ่อนแอเสียจริง เพียงแค่นี้มันก็ร่ำร้องเต้นแรงจนเจ็บอก เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของคาซึยะเท่านั้นเอง...

            ใบหน้าคมเคลื่อนเข้ามาใกล้ มือหนาไล้แก้มขาวประคองใบหน้างดงามไว้แผ่วเบา ริมฝีปาดนุ่มนาบลงมาแผ่วเบาในคราแรก ราวกับขออนุญาต ก่อนจะบดเบียดลงมาเต็มสัมผัส พัดพาความหมองเศร้าและความกังวลทั้งมวลของเจ้าชายน้อยไปสิ้น

            ร่างบอบบางอ่อนระทวยแอบอิงกับอกกว้าง ยินยอมให้อีกฝ่ายป้อนความอ่อนหวานให้ครั้งแล้วครั้งเล่า

                กลีบเนื้อนุ่มขยับดูดซับความหวานจากเรียวปากบางด้วยความรัก มืออุ่นสอดเข้าไปในเรือนผมรั้งท้ายทอยให้เงยขึ้นรับสัมผัสแนบแน่น คาซึยะจมในความอุ่นและอ่อนหวาน ริมฝีปากบางขยับตามการชักนำ ตอบรับรสจุมพิตที่อีกฝ่ายบรรจงมอบให้ จูบแล้วจูบเล่า ยิ่งนานยิ่งลึกซึ้ง

            ริมฝีปากอุ่นเคลื่อนไปจุมพิตหน้าผากมน แม้จะต้องต่อสู้กับความปรารถนามากมายเพียงไรก็ตาม จินก็เลือกที่จะละจากริมฝีปากแสนหวานก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดจนเขาไม่อาจหักห้ามใจตนเองได้

            "สัญญาได้ไหมจิน..."

            นัยน์ตาสีน้ำตาลที่หลับพริ้มรับสัมผัสเมื่อครู่มองมาด้วยความหวั่นไหว

            "ได้เสมอสำหรับเจ้า...คาซึยะของข้า"

            แม้จะเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจ แต่จินก็ตบอกรับทันที

            "ไม่ว่ายังไง...ท่านต้องห้ามพบท่านทาคุยะอีก ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม"

            คาซึยะวอนขอด้วยเสียงน่าสงสาร จนชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้ แม้ใจจะอยากถามเหลือเกินว่าเพราะเหตุใดกัน แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าของคาซึยะ จินเลือกที่จะเงียบและยอมรับคำขอของนางฟ้าแสนรัก

            "ข้าสัญญา..."

            รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นได้ปรากฏบนใบหน้าไร้เดียงสาอีกครา ก่อนที่เจ้าชายน้อยจะโถมกายเข้ามากอดรัดร่างสูงไว้

                ริมฝีปากบางอิ่มจากสัมผัสแนบชิดเมื่อครู่ จรดลงมอบจุมพิตเบาหวิวราวผีเสื้อบินก่อนผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเดียงสา

                จินมองแก้มใสที่เปล่งสีจากการกระทำเมื่อครู่ แม้จะเป็นจูบที่ไร้เดียงสา เบาหวิวจนแทบสัมผัสไม่ได้ หากแต่สะท้านลึกข้างในกายของเขา

            "เจ้าคิดผิดแล้วละที่จูบข้าตอนเราอยู่บนเตียงแบบนี้"

            ร่างสูงโถมกายลงมา จนคาซึยะลงไปนอนบนฟูกนุ่ม ท่อนแขนแกร่งยันกายคร่อมทับร่างบางไว้ หากแต่เจ้าชายน้อยไม่ดิ้นรนหรือร้องดังเช่นทุกครั้ง เมื่อปฏิกิริยาของคาซึยะต่างจากเคย จินอดประหลาดใจไม่ได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองมา ริมฝีปากบางยกยิ้มหวาน แขนเรียวเล็กสองข้างของคาซึยะยกขึ้นคล้องรอบคอของเขาไว้

            "ข้าคิดไม่ผิดหรอกจิน...ข้ารักท่าน"

            อา...ทำไมเจ้าถึงได้ทำร้ายข้าเช่นนี้เล่าคาซึยะ...

                เพียงคำพูดเดียวของเจ้า ทำให้ข้าเจ็บร้าวที่อกราวกับหัวใจจะหลุดออกมา...

            จินครางออกมาคล้ายกำลังบาดเจ็บอย่างสาหัส รั้งใบหน้าเล็กเข้ามาหาใช้เรียวปากได้รูปของตัวเองสัมผัสแนบบนเรียวปากบางนุ่ม

            เด็กหนุ่มใจสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงคำพูดของตน หากแต่ความรู้สึกเศร้าสลดในใจมันผลักดันให้คาซึยะพูด คำที่ไม่เคยคิดจะเอ่ยออกมา

                ภาพจินสิ้นใจต่อหน้าทำให้เจ้าชายน้อยรู้ว่าช่วงเวลาต่อจากนี้ระหว่างคาซึยะและจินมีค่ามากเพียงไร

            หากโชคชะตาบังคับให้ทั้งสองต้องจากกันไปจริงๆ

                คาซึยะก็ขอใช้เวลาที่ได้รักและรับความรักจากจินให้มีค่ามากที่สุด

                เด็กหนุ่มไร้เรี่ยวแรงที่จะปฏิเสธเมื่อจินรั้งเค้าเข้าไปหาก่อนจะจูบไล้ทั่วทั้งเปลือกตากับพวงแก้มทั้งสองข้างก่อนจะรั้งให้ซบลงกับซอกไหล่อย่างทะนุถนอม...รักใคร่สุดหัวใจ

            มือใหญ่เคลื่อนมากจากเอวบางสัมผัสคางมน กรีดนิ้วเชยคางร่างบางขึ้นมาเบาๆ  ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นเป็นประกายสดใสอยู่เสมอแต่ซ่อนแววตาเศร้าไว้ลึกๆ มีเสน่ห์น่าจับจ้องไปหมด

            ใบหน้าคมค่อยเคลื่อนเข้ามาช้าๆ ริมฝีปากอิ่มทาบลงที่ริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นรับจุมพิตอ่อนหวานนั้น

                กลีบปากนุ่มนิ่มบดเบียดกันแนบแน่น ถ่ายทอดความรู้สึกที่มากมายเติมเต็มความรู้สึกให้แก่กัน  ลิ้นนุ่มสอดแทรกผ่านกลีบปากบางเข้าไปช้าๆ ปลายลิ้นสัมผัสปลายลิ้นเล็กนุ่มของร่างบาง 

                มือใหญ่ของจินโอบเอวบางให้ขยับมาแนบชิด อีกมือก็ช้อนท้ายทอยของคาเมะไว้เกี่ยวดึงให้ร่างบางรับจุมพิตของเขามากขึ้น  ปลายลิ้นทั้งสองควานเกี่ยวกันในโพรงปากอย่างรุ่มร้อน 

            ร่างบางเต็มใจและตอบสนองจูบที่แสนหวาบหวามของจินเป็นอย่างดี  แขนเล็กโอบรอบคล้องรอบคอร่างสูงไว้ นิ้วเรียวเล็กแทรกผ่านกลุ่มผมนุ่มของจิน 

                เด็กหนุ่มครางเมื่อปลายลิ้นของเขาถูกปลายลิ้นร้อนที่แสนช่ำชองเกี่ยวดึงออกมาจากโพรงปาก ริมฝีปากปากนุ่มของจินขบที่ปลายลิ้นเรียวเล็ก

                แล้วแนบริมฝีปากกดลงทาบหนักขึ้นอีก  ความเร่าร้อนที่เกิดจากความนุ่มนวลและอ่อนโยนเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ  จนร่างบางเริ่มอ่อนระทวย  ไม่ต่างจากจินที่เริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่

            ความร้อนผ่าวมารวมกันที่แก้มทั้งสองข้างก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งกาย วินาทีที่ได้สบดวงตาสีนิลที่มองมาอย่างอ่อนโยนทำให้หัวใจดวงนี้สั่นสะท้าน

            ริมฝีปากอุ่นคลึงเคล้าผิวนุ่มเบาๆทำเอาร่างบางสะดุ้ง เสียงหวานนั้นท้วงออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าสัมผัสของคนรักนั้นจะเริ่มหนักหน่วงมากขึ้นทุกที

            ร่างบางพยายามดันตัวออกห่าง มือเล็กๆทั้งสองยันแผงอกจินไว้  ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นโดยคนรักเริ่มมากขึ้น ในเมื่อจินไม่หยุดการกระทำ ลิ้นนุ่มร้อนผ่าวเลียลากบนซอกคอขาวเนียน ลมหายใจอุ่นของจินทำเอาคาเมะขนลุกเกรียว เสียงหวานร้องห้ามแต่เสียงนั้นก็เบาเหลือเกินและเร้าอารมณ์คนที่กำลังซุกไซร้ซอกคอเล็กให้ลุกฮือรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

            ได้เห็นใบหน้าสวยหวานแดงซ่านด้วยเลือดฝาด ยิ่งแลดูงดงาม ดวงตากลมใสนั้นกำลังช้อนขึ้นมองเขา แววตาที่น่าหลงใหลทำเอาใจสั่น

            "จิน...."  คาเมะส่งเสียงครางชื่อจินเหมือนลูกแมวครางออดอ้อน

            "คาซึยะของข้า..."

            จินครางในลำคอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังต้องร้อนผ่าวไปทั้งตัว ร่างสองร่างเอนลงไปกับฟูกนุ่ม ร่างสูงของจินทาบทับร่างเล็กบางนั้นลงไปไม่ยอมห่าง

                กกกอดร่างน้อยนี้ไว้ด้วยความรักและความปรารถนาที่กำลังคุกรุ่น ริมฝีปากทั้งคู่ยังคงคลอเคลียกันไม่ห่าง

                ร่างบางสั่นสะท้านไปกับรสรักที่จินมอบให้  ทั้งนุ่มนวล อ่อนโยน และร้อนแรงในเวลาเดียวกัน  จนเขาเองก็เคลิบเคลิ้ม ซ่านไปทั้งตัว

                มือของจินเคลื่อนไปลูบเอวบางเบาๆ ไล้ไปยังต้นขาที่มีเพียงผ้าบางๆกั้น  ริมฝีปากอิ่มกำลังขบเม้มผิวเนื้อนุ่มนิ่มกรุ่นกลิ่นกายเย้ายวนใจ

            จินกระตุกเชือกรัดเสื้อคลุมของคาเมะออก แหวกสาบเสื้อไล้มือลงไปตามผิวนุ่ม  ร่างบางสะดุ้งแอ่นกายรับฝ่ามือที่ลูบไล้เร้าอารมณ์ ใบหน้ายามนี้ของคาซึยะ ยิ่งดูสวยขึ้นไปอีก

            ร่างสูงรู้สึกถึงความรุ่มร้อนของตน เขาอยากจะรักร่างข้างใต้แหลกคามือซะแล้วสิ จินไล้นิ้วลงที่ร่องอกคาเมะเบาๆลากวนผ่านยอดอกสีชมพู หยอกเย้า

                ความรู้สึกหอมหวานนี้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกประหลาด

            "